Choroby serca

Zlewozmywaki Leczenie zawału mięśnia sercowego jest uzależnione od obrazu klinicznego. We wszystkich przypadkach świeżego zawału bezwzględnie konieczne jest unieruchomienie chorego w łóżku. W ostatnich latach okres unieruchomienia całkowitego znacznie się skrócił. Dawniej przeciętny okres bezwzględnego leżenia wynosił ok. 6 tygodni. Obecnie okres hospitalizacji zawału niepowikłanego wynosi 3—4 tygodnie, a unieruchomienie całkowite nie przekracza 10 dni. Pod koniec pierwszego tygodnia chory siada, w drugim tygodniu spuszcza nogi z łóżka, a następnie rozpoczyna chodzenie. Okres bezwzględnego leżenia przedłuża się w przypadku istnienia powikłań zawału. Zasadnicze znaczenie dla pomyślnego przebiegu leczenia ma umieszczenie chorego ze świeżym zawałem serca na oddziale intensywnej opieki, z możliwością stałego nadzoru oraz natychmiastowej interwencji w razie wystąpienia powikłań. W okresie utrzymywania się bólów podaje się leki przeciwbólowe. Najczęściej stosowana jest neuroleptoanalgezja (NLA = fentanyl + dihydrobenzperydol).

Leki te można podawać w razie bardzo silnych bólów dożylnie lub domięśniowo. Z narkotyków najczęściej stosuje się dolantynę (Dolantin). Przy słabszych bólach wystarczą podstawowe leki przeciwbólowe: nowalgina (Novalgin), pabialgina (Pabialgin). Drugą grupą leków rutynowo stosowanych w zawale serca są środki rozszerzające naczynia wieńcowe, przede wszystkim azotyny (Nitrogliceryna, Sustac, Isosorbidinitrat), jednak ich rola w leczeniu zawału serca jest dość wątpliwa. Calling Cards to India